پرواز تا بی نهایت

مدتهاست به برنامه ریزی برای اولویت های زندگی ام فکر میکنم و به این نتیجه رسیدم در شرایط فعلی بهترین گزینه انصراف از کار بیرون از منزل است! بعد از مقدمات و اعلام به مدیر، امروز استعفای خودم رو قطعی کردم و صادقانه گفتم فعلا اولویت های دیگری در زندگی دارم.الان تنها در اتاق کارم نشسته ام و بعد از جمع بندی و تحویل کارها، دارم به ادامه مسیر فکر میکنم و با احساسی در دلم، یاد این آیه افتادم: فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُوسَى* "در اين هنگام موسي ترس خفيفي در دل احساس كرد."در تفسیر این آیه نوشته شده: «أَوْجَسَ» از ماده «ايجاس» در اصل از «وجس» (بر وزن حبس) به معنى صداى پنهان گرفته شده است، بنابراين «ايجاس» به معنى يك احساس پنهانى و درونى است، و اين تعبير نشان مى‌دهد كه ترس درونى موسى‌ عليه السلام، سطحى و خفيف بود تازه آن هم به خاطر اين نبود كه براى صحنه رعب‌انگيزى كه بر اثر سحر ساحران به وجود آمده بود اهميتى قائل شده باشد. بلكه از اين بيم داشت كه نكند مردم تحت تأثير اين صحنه واقع شوند، آن چنان كه بازگرداندن آنها آسان نباشد. و يا پيش از آن كه موسى‌ عليه السلام مجال نشان دادن معجزه خود را داشته باشد جمعى صحنه را ترك گويند، يا از صحنه بيرونشان كنند و حق آشكار نگردد.چنان كه در خطبه 4 «نهج البلاغه» مى‌خوانيم: لَمْ‌يُوجِسْ مُوسى‌ خِيفَةً عَلى‌ نَفْسِهِ بَلْ أَشْفَقَ مِنْ غَلَبَةِ الْجُهَّالِ وَ دُوَلِ الضَّلالِ: «موسى‌ عليه السلام هرگز به خاطر خودش در درون دل احساس ترس نكرد، بلكه از آن ترسيد كه جاهلان غلبه كنند و دولت‌هاى ضلال، پيروز شوند».به این می اندیشم که من و مخمل چالش های متعددی را در کنار هم و با موفقیت پشت سر گذاشتیم پس این "خیفة" را هم نباید به دلم راه دهم! و دلم را به آیه بعدی پرواز تا بی نهایت...

قبل نوشت: حرف‌های ناگفته زیاد دارم از شروع به کار در مزرعه بلوبری، ج.ن.گ ۱۲ روزه و حمله به رشت، سفر به مشهد و اتفاقات زیاد ولی فعلا حرف دیگری دارم. احتمالا برای همه پیش میاد که با خوندن یک جمله از کتاب، یا شنیدن یک آهنگ، تماشای یک برش از یک فیلم، گفتن یک حرف، بوییدن یک رایحه، حتی چشیدن طعم یک غذا، به یکباره پرت بشن وسط یک خاطره قدیمی! برای من که آدم خاطره بازی هستم خیلی این مورد پیش میاد. مثلا هر بار لوبیاپلو میپزم با خوردن اولین قاشق غذا یاد مامانم می پرواز تا بی نهایت...

از تنگنای محبس تاریکی از منجلاب تیره‌ی این دنیا بانگ پر از نیاز مرا بشنو آه ای خدای قادر بی همتا! پرواز تا بی نهایت...